Monday, January 21, 2019

निरोप




पैलघंटा किणकिणु लागली काठावरती गर्दी जमली,
अखेरचा तो निरोप घेण्या आठवणींची झुंबड उडली.

साद तिकडची कानी आली खग बावरले लाट थांबली,
गाडी सुटली शिटी वाजली जिवाशिवाची झूल उतरली.

कोण प्रवासी कुठे चालला, इथे कुणाचा प्रवास सरला?
निघे पालखी पुढल्या गावा या ठाण्यातील डेरा उठला.

मंदिर पडके नदी किनारी स्तब्ध जाहल्या अशांत लहरी
पिण्डीपुढचा उदास नंदी, देव विरघले कुण्या अंबरी?

कितीक उरले क्षण मोहाचे किती राहिल्या आर्त वेदना
क्षणात एका सरली माया मुक्तीचीही नसे वासना

चिंधीवर देहाच्या जड़ते प्रेम अनामिक आणि चिरंतन
तुटता माया सुटते बन्धन आत्म्याचे हे सत्य सनातन

अखेरचा तो निरोप येता लगबग होते मग श्वासांची
पैलतिराचा ध्यास लागतो ओढ़ लागते अज्ञाताची

जो जो येतो जाय परतुनी तरी जिवाला आस नेहमी,
जिवाशिवाची भेट घडावी, जा सुखे येण्यास परतुनी

© विशाल कुलकर्णी


Sunday, December 23, 2018

मोरपीसे


मोरपीसे

जगण्याचे संदर्भ अस्पष्ट व्हायला लागले
की नकळत मी ही..
कावराबावरा होवून जातो.
नेमकी त्याच वेळी कुठूनशी..
तुझी साद कानी येते.

नाही..., , म्हणजे...
अगदी प्रत्येक वेळी तुझी साद
मला स्पष्ट ऐकू येतेच असे नाही.
पण खरे सांगू ...
ती हलकीशी कुजबुज सुद्धा पुरेशी असते रे.
याची ग्वाही देण्यासाठी,
की तू आहेस तिथे, माझ्यासाठी !

मग नकळत मी सुद्धा
आठवणींचे ढिगारे उपसायला लागतो
आणि अलगद ...
आयुष्याच्या जुनाट फडताळात
कुठल्याश्या कोपऱ्यात दबून राहिलेली
एखादी जीर्ण वही हाती लागतेच...
जिच्या पाना-पानात
असंख्य मोरपीसे सापडत जातात.
आठवणींची, सुख-दुःखाची,
तुझ्या असण्याची, क्वचित.... नसण्याचीही !
माझ्यातला मी हळूवारपणे,
मलाच नव्याने भेटायला लागतो, सापडायला लागतो.

या मोरपीसांची सुद्धा एक गंमत असते बरं
दिसतात मोठी मुलायम ...
पण प्रत्यक्षात फार बोचरी असतात
आपल्या असण्यात ...
अनेक नसण्याचे संदर्भ बाळगून असतात.
त्यांच्या दिसण्यावर नको जावूस
तो मुलायम स्पर्श ...
कित्येक अनामिक धगींनी पोळलेला असतो रे
एक विनंती करू तुला?
यापुढे जेव्हा कधी त्या मोरपीसांना शिवशील
तेव्हा त्या धगीची सुद्धा जाणीव असू दे
मला नकोस सांगू हवे तर
पण एवढे लक्षात ठेव ...
किमान त्यांचे मुलायमपण शाबित ठेवण्यासाठी तरी !

© विशाल कुलकर्णी

Thursday, December 13, 2018

वाचताना माणसांना नेहमी चुकतो अताशा

चालताना पांथिकाला वाटतो रस्ता हवासा
वळण येता थांबतो अन सोडतो हलके उसासा

आरशाला वाटले भांबावलो आहे कदाचित
मी म्हणालो आरशाला बोल ना खोटे जरासा

लावतो प्राजक्त दारी वाट मी बघतो सुखाची
लागता चाहूल त्याची मीच होतो मोगरासा

एक झाली चूक हातुन पदर बघ सांभाळताना
ते म्हणाले हा तिचा तर रोजचा आहे तमाशा

भाकरीची याद व्याकुळ शोधते पडसाद कुठले?
पाशवी अवकाश उरतो भूक बनुनी मोकळासा

रेखतो भिंतीवरी मी खूण माझ्या दिनक्रमाची
रोज संध्याकाळ होते दिवस होतो सावळासा

माणसांना मोजताना फक्त डोकी मोजली मी
वाचताना माणसांना नेहमी चुकतो अताशा

मात्र सांभाळूत ओझे आवडीने आठवांचे
पाखरे येतील परतुन मग सुखांचा कर खुलासा

© विशाल कुलकर्णी