Wednesday, September 27, 2017

ढोंग

काही दिवसांपूर्वी एका ठिकाणी झालेली जंगलतोड़ बघून अस्वस्थ अवस्थेत काही ओळी खरडल्या होत्या.

रात के वक्त जब सारी दुनियाँ,
खर्राटों के आलम में डूब जाती है !
मैं अक्सर जागता रहता हूँ,
सोने नही देती भुलेसे भी...
कराहते दरख्तोंकी खामोश सिसकियाँ..
मैं खिडकी से बाहर झाँकता हूँ ...
महसूस करनेकी कोशिश करता हूँ,
अधकटे पीपल के तनेसे रिसती,
हजारो अनकही दास्ताएँ !
पुकार-पुकारके दुहाइयाँ देती,
उससे लिपटी मजबूर बेले ...
मुझसे पूँछती है ,
क्यां सचमुच...,
हमारी कोई जरूरत नही है तुम्हें?
मैं कसमसा जाता हूँ...
चादर ओढ के फिरसे नींद का ढोंग रचाता हूँ !

© विशाल कुलकर्णी

Monday, June 26, 2017

निळा प्रवासी



अजाण पक्षी सुजाण वारा
उन्मुक्तावर स्वच्छन्द पहारा
चुकवून अव्यक्तांच्या नजरा
उनाड पाऊस, अवखळ गारा

काळ्या डोही कातळपाणी
हिरवे असुनी रान अधाशी
वेशीवरती उभा थबकुनी
अवकाशीचा निळा प्रवासी

गंध मातीचा, धरा बहरली
पानोपानी ओजही सजले
डोळ्यांत कुणाच्या नीर निळे
हिरव्या तेजाने डोळे निवले

ये रे, ये रे ... अनंत याचना
जलदांचे अवगुंठन सरले
कोसळू लागल्या रेशिमधारा
धरतीचे मग 'मी'पण सुटले !

© विशाल विजय कुलकर्णी

Saturday, June 17, 2017

मी एक शून्य ...



मी तरी माझा मलाच कोठे उमगलो होतो
जगण्याने केला दावा त्याला कळलो होतो
कधी गुफ्तगू स्वत:शी कधी बोलका अबोला
जगण्याने केली थट्टा त्याला नडलो होतो

कधी क्षुब्ध दुष्काळ तो निःशब्द जाणिवांचा
बकवास त्रस्त भावनांची ऐकुन चिडलो होतो
रस्ताही पेटुन उठतो दिशांच्या कोडगेपणावर
मी आंधळा प्रवासी उगाच घुटमळलो होतो

आयुष्य उभे दारी मागते भीक कुण्या सुखाची?
मी भिकारी शाश्वताचा त्याच्यावर हसलो होतो
सोडले भान केव्हाच त्यागली लाज आसवांची
हसतानाही जगण्यावर.., मी उगाच रडलो होतो

नच उरलो आता मी निमित्त सांगण्यापुरताही
क्षतविक्षत झालो अन मातीत विखुरलो होतो
हा शोध संपतो अंती शुन्याच्या अवशेषापाशी
आरंभापाशी सदैव त्या मी अडखळलो होतो

© विशाल विजय कुलकर्णी