Tuesday, April 11, 2017

शब्दतुला

शब्दतुला

बहरून येती अलगद कधी मनीचे भाव अनामिक
निःशब्द होती ओठ कधी मौनाच्या लाख त-हा
मनपाखरू शोधत फिरते मौनाच्या अन शब्दकळा
सगळेच कसे गं उलगडुनी सांगायाचे सांग तुला?

कधी अचानक येई भरते झरतो हलके शब्दझरा
हळवी होते कधी कविता बांध फोडुनी अस्तित्वाचा
कधी घुटमळते ओठी, मौनाची होऊन चंद्रकला
कधी मनाच्या उंबरठ्यावर झुलत राहते मौनझुला

या डोळ्यातून स्वप्न तुझे हातात लाजरा हात तुझा
क्षुब्धता कधी, कधी तृप्तता, आवेग अन मिलनाचा
काय-काय अन कसे किती सांगायाचे सांग तुला?
मन होई बावरे झुलताना स्वप्नांचा तो चांदणझुला

तू लाजून हंसता गाली, जीव होतसे अधीर असा
या जगण्याचे होते अत्तर मृदगंधही होतसे फिका
मी सांगत फिरतो पाना-पाना ऐक तूही प्रितफुला
या हंसण्याखातर केली होती स्वप्नांची मी शब्दतुला

© विशाल कुलकर्णी
१२-०४-२०१७

Tuesday, March 21, 2017

पात्रामध्ये नदीच्या प्रेते सडूनी गेली ...

आज आमच्या कवितेच्या ग्रुपवर स्वाम्याच्या मस्करीला उत्तर देताना कौतुकने हां शेर लिहीला होता.

माझ्या खरेपणाची देऊ कशी मी ग्वाही
मसणातल्या मढ्यानो बोलाल का हो काही ?

त्यातल्या प्रश्नाचा संदर्भ घेवून सुचलेल्या काही ओळी !

रस्त्यास त्या बिचाऱ्या सांगाल काय काही ?
पथभ्रष्ट भास्कराला शिकवाल काय काही ?

सगळे खरेच आहे खोटे न येथ कोणी,
रचल्या चितेस सांगा बोलाल काय काही ?

'योगी' कितीक झाले, होतील लाख मुल्ला
ऐन्यास  बोल थोडा लावाल काय काही ?

झोळी गळ्यात बांधुन दारात वाट पाहे
पुत्रास त्या 'बळीच्या' वाढाल काय काही ?

पात्रामध्ये नदीच्या प्रेते सडून गेली
पाण्यास मार्ग आता दावाल काय काही ?

येतील दिवस तेही नांदू पुन्हा सुखाने
आशा चुकार  वेडी रुजवाल काय काही ?

© विशाल कुलकर्णी

Wednesday, March 1, 2017

परछाइयाँ


पैरों के छाले खुरचती धूप,
अपनी ही धुन में मगन..
परछाइयों से पूछती रही,
"अब हाल कैसा है?"
हम रह रह कर मुस्कुरातें रहे
अपनी ही परछाई की
अजीब सी उलझने बटोरतें रहे!

ग़म में रोने और ख़ुशी में हँसने की
सहूलियत हासिल है हमें!
परछाइयाँ...
पता नहीं क्यूँ ज़िन्दगी भर
ढोती रहती है बोझ
किसी और की किस्मत
और परायी उम्मीदों का..
जैसे बरगद के पेड़ से लिपटी बेलें
बस नाम की ज़िन्दगी...
जो टिकी हुई है किसी और की साँसों पर!

इंतज़ार है, तो उस दिन का..
जब मेरी परछाई हँस के कहेगी,
"तुम आगे चलो, मेरा इरादा..
थोड़ी देर और आराम करने का है!"
© विशाल विजय कुलकर्णी