Tuesday, September 10, 2019

जगण्याला कारण मिळते

जगण्याला कारण मिळते

पोर निजली मिटुन डोळे बाप सुखांचा धनी
आनंदे भिजले डोळे सुख झाले साजणी
इवल्याश्या मुठीत राणी मुग्ध स्वप्न कोणते?
भासती बोल बोबडे आनंदाच्या खाणी

ती येते तेव्हा अलगद बाप एक जन्मतो
देव तया जणु नभातुन असुयेने पाहतो
जोजवण्या आपली ईर्षा होतो अवतारी
कधी विठू, कधी ज्ञानबा माऊली म्हणवतो

लोचने अर्धी उघडी ओष्ठ गुलाबी सुमने
कुरळ्या केसांवरती हलकेच हात फिरवणे
ओठात हलके हलके ती नाजुक कुरकुरते
झोपेतच कुस बदलता हळूच खुदकन हसणे

गालावर खळी गोडशी लट कपाळी झुलते
मिठीत तिच्या जिवन फुलते संगीतही झरते
क्षणात रुसणे हळुच रडणे लटकेच बहाणे
गोडु गाली हसते अन जगण्या कारण मिळते !

© विशाल कुलकर्णी



Monday, September 2, 2019

गझल


बरसले नभ अन भुईचे हरखले अंगांग आहे
अंबराचा अन धरेचा आगळा अनुराग आहे

कोंडलेले श्वास पुन्हा मोकळे झाले नव्याने
त्या दिशेला आजही बघ पेटलेली आग आहे

ती म्हणाली दूर जा तू भंगला विश्वास माझा
तो तसा दोषी नसावा मोजका सहभाग आहे

कावळे होती जमा पिंडास मानी हक्क त्यांचा
धर्म नामक जोखडाचा हा विनोदी भाग आहे

हासतो दुःखासवे मी यार तेही दोस्त आहे
अन सुखांच्या वल्गनांचा मज मनस्वी राग आहे

काल ती रस्त्यात दिसली बोट धरुनी लेकराचे
हासलो मी यार खोटे..., काय हा वैताग आहे?

चोर म्हणती साव म्हणती मी तसा निर्लज्ज आहे
लाख गुन्हे रोज करतो मी तरी बेदाग आहे

© विशाल कुलकर्णी
६-८-२०१९

गझल



मेघ होवुन या धरेवर बरसलो मग
आसवांचे कढ़ होवुन साठलो मग

मी मलाही नेमका कळलोच नाही
आरशाला मीच तेव्हा हासलो मग

ते म्हणाले आज तू माणूस झाला
त्याच वेळी मी जरासा बाटलो मग

तोच रस्ता तीच वळणे तोच मीही
कोण जाणे मी कशावर भाळलो मग

चित्रगुप्ताच्या वहीवर शुन्य होते
त्यास बहुदा मी त्रिशंकू भासलो मग

अंबरावर थुंकलो अन हासलो मी
'त्यांस' ही त्यांच्यातला मी वाटलो मग

© विशाल कुलकर्णी