Saturday, June 17, 2017

मी एक शून्य ...



मी तरी माझा मलाच कोठे उमगलो होतो
जगण्याने केला दावा त्याला कळलो होतो
कधी गुफ्तगू स्वत:शी कधी बोलका अबोला
जगण्याने केली थट्टा त्याला नडलो होतो

कधी क्षुब्ध दुष्काळ तो निःशब्द जाणिवांचा
बकवास त्रस्त भावनांची ऐकुन चिडलो होतो
रस्ताही पेटुन उठतो दिशांच्या कोडगेपणावर
मी आंधळा प्रवासी उगाच घुटमळलो होतो

आयुष्य उभे दारी मागते भीक कुण्या सुखाची?
मी भिकारी शाश्वताचा त्याच्यावर हसलो होतो
सोडले भान केव्हाच त्यागली लाज आसवांची
हसतानाही जगण्यावर.., मी उगाच रडलो होतो

नच उरलो आता मी निमित्त सांगण्यापुरताही
क्षतविक्षत झालो अन मातीत विखुरलो होतो
हा शोध संपतो अंती शुन्याच्या अवशेषापाशी
आरंभापाशी सदैव त्या मी अडखळलो होतो

© विशाल विजय कुलकर्णी

Thursday, June 15, 2017

ख्वाब ... जो अभी देखें ही नही

छुईमुई सी रात
अँधेरेके आँचलमें
संजोकर रखती
सुबहा के ख्वाब
किसी मुलाकात में
हमने पूँछा उसका राज
हँसकर बोली...
मेरे गुदड़ी के लाल
कभी जब उजालों से डर लगे
तो आ जाना बेझिझक..
कुछ तुम्हें भी दूंगी
जो छुपाकर रख्खे है ख्वाब !

© विशाल

Sunday, May 21, 2017

क़ाय झाले ...

बऱ्याच दिवसात विडंबन या आवडत्या काव्यप्रकाराला हात घातला नव्हता. पण काल नंदुभैयाची 'काय झाले' ही अप्रतिम गझल वाचली आणि पुन्हा एकदा सुरसुरी आली. भैया , एक डाव माफी कर रे ! ;)

भैय्याची मुळ गझल इथे आहे  https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=10206778730945522&id=1792786168

Sadanand Gopal Bendre _/!\_

कोरडा झाला घसा तर क़ाय झाले
ओतला थोडा शिसा तर काय झाले

रोज माझी वारुणीशी भेट होते
(आटला असला 'कसा' तर काय झाले)

नर्तकी नाचून ती कंटाळलेली
मी म्हणालो या बसा तर काय झाले

ग्लास तर केव्हाच माझा फोडला तू
संपला सगळा पसा तर काय झाले

दारुच्या ग्लासास जो वंगाळ म्हणतो
फोडले त्या माणसा तर काय झाले

बाटली चोरून माझी जे सटकले
कापला त्यांचा खिसा तर काय झाले

इरसाल म्हमईकर