माय गेली दूर गावा...

 

कोण येते कोण जाते ध्यान थोडे देत आलो

आसवांना नेहमी आव्हान थोडे देत आलो

या जगाला त्या जिवाचे वाटले ओझे कधी ना

ईश्वराला भावनांचे दान थोडे देत आलो

आज परके प्राण झाले वाढला नकळत दुरावा

सोयरे व्हावेत म्हणुनी भान थोडे देत आलो

विठ्ठला, कां गौण ठरते माणसाचे मौन येथे?

मी स्वतःला अक्षरांचे ज्ञान थोडे देत आलो 

माय गेली दूर गावा थांबले घन उंबऱ्यावर

आटलेल्या पापण्यांना प्राण थोडे देत आलो

© विशाल कुलकर्णी

#आई

राहून गेले ...

 बोललो ना मोकळ्याने सांगणे राहून गेले

जन्म सरता आकळे उपभोगणे राहून गेले

पाखरांशी बोलतो अन हासतो वेडा सुखाने

पण स्वतःशी बोलणे समजावणे राहून गेले

बुद्ध कोणी माणसाला प्रेम कां देवून गेला?

बद्ध या भिंतीत जगणे वाहणे राहून गेले

आर्त विश्वाचे जगाला सांगतो समजावतो मी 

रोप सुकले अंगणी गोंजारणे राहून गेले

पडझडी त्या कोवळ्या रात्रीत एका सोसलेल्या

पेलतो ओझे क्षणांचे स्फुंदणे राहून गेले

थांब थोडे ऐक आता गीत माझे एकट्याचे

शब्द अडले आज ओठी बोलणे राहून गेले

© विशाल कुलकर्णी (१९.१२.२०२२)

ठीक आहे ...

 अलिप्त 

मात्र थोडे हासलो मी, ते म्हणाले ठीक आहे

दुःख माझे व्यक्त केले, ते म्हणाले ..., ठीक आहे!

काळजावर दगड ठेवुन, स्वप्न ओले ठेचले मी

आरसा नाराज झाला, ते म्हणाले ठीक आहे

कोणता तो गाव होता, डोंगराच्या पायथ्याला

दरड पडली श्वास सरले, ते म्हणाले ठीक आहे

वाढता उन्ह थांबला तो, झाड पाहुन सावलीचे

वीज पडली राख झाली, ते म्हणाले ठीक आहे

जगरहाटी सुरुच राहे, कोण येते कोण जाते?

चक्र ना थांबे कधीही, ते म्हणाले ठीक आहे

काळ तो दारी उभा घेवून जाण्या पैलतीरा

श्वास सरता समय थांबे, ते म्हणाले ठीक आहे

विशाल कुलकर्णी 

मोकळा पण मुक्त नाही...

मोकळा पण मुक्त नाही

मी तरी आसक्त नाही

शब्द आतुर ओघळाया

जाहलो पण व्यक्त नाही

देव, श्रद्धा, धर्म, भक्ती..

मान्य; पण मी 'भक्त' नाही

सांगतो मी गुज मनीचे

भाव आहे 'सुक्त' नाही 

वाढते वय रोज केवळ

लोक म्हणती पोक्त नाही

विशाल उवाच...

स्पर्श वेदनेचा...

तो मार्ग बंद अजुनी
होता तसाच आहे
वेडेपणा मनाचा
होता तसाच आहे

आश्वस्त जाणिवांची
सोबत उरी असावी
पट सुप्त आठवांचा
अजुनी तसाच आहे

नक्षत्र कोणते ते
डोळ्यात दाटलेले
पाऊस आसवांचा
संतत तसाच आहे

भाळावरी कुणाच्या
आभाळ टेकलेले
ओझे कशाकशाचे
त्रागा तसाच आहे

भेटीस रोज येतो
भुतकाळ माणसाचा
तो स्पर्श वेदनेचा
होता तसाच आहे

@ विशाल कुलकर्णी

गझल

लांब त्या रस्त्यावरी बघ थांबले आयुष्य आहे
कोण जाणे का तुला हे भावले आयुष्य आहे

वाट मी ही पाहिलेली अंतसमयाची सुखाने
कोणत्या त्या कारणास्तव लांबले आयुष्य आहे

मांडला बाजार कोणी कोंडलेल्या भावनांचा
कैक दुखऱ्या आठवांनी तुंबले आयुष्य आहे

उधळुनी देतोच आहे प्राक्तनाची बंधने मी
पण रुढींच्या चौकटीवर टांगले आयुष्य आहे

व्यर्थ अट्टाहास वेड्या मरण वेळा टाळण्याचा
स्वप्नओल्या पापण्यांना झोंबले आयुष्य आहे

© विशाल कुलकर्णी

गझल

बरसले नभ अन भुईचे हरखले अंगांग आहे
अंबराचा अन धरेचा आगळा अनुराग आहे

कोंडलेले श्वास पुन्हा मोकळे झाले नव्याने
त्या दिशेला आजही बघ पेटलेली आग आहे

ती म्हणाली दूर जा तू भंगला विश्वास माझा
तो तसा दोषी नसावा मोजका सहभाग आहे

कावळे होती जमा पिंडास मानी हक्क त्यांचा
धर्म नामक जोखडाचा हा विनोदी भाग आहे

हासतो दुःखासवे मी यार तेही दोस्त आहे
अन सुखांच्या वल्गनांचा मज मनस्वी राग आहे

काल ती रस्त्यात दिसली बोट धरुनी लेकराचे
हासलो मी यार खोटे..., काय हा वैताग आहे?

चोर म्हणती साव म्हणती मी तसा निर्लज्ज आहे
लाख गुन्हे रोज करतो मी तरी बेदाग आहे

© विशाल कुलकर्णी
६-८-२०१९

गझल

मेघ होवुन या धरेवर बरसलो मग
आसवांचे कढ़ होवुन साठलो मग

मी मलाही नेमका कळलोच नाही
आरशाला मीच तेव्हा हासलो मग

ते म्हणाले आज तू माणूस झाला
त्याच वेळी मी जरासा बाटलो मग

तोच रस्ता तीच वळणे तोच मीही
कोण जाणे मी कशावर भाळलो मग

चित्रगुप्ताच्या वहीवर शुन्य होते
त्यास बहुदा मी त्रिशंकू भासलो मग

अंबरावर थुंकलो अन हासलो मी
'त्यांस' ही त्यांच्यातला मी वाटलो मग

© विशाल कुलकर्णी

गझल

माणसे मी वाचली तेव्हा जरासा हासलो
आरशाला मीच बहुदा आपलासा वाटलो

टाळले त्यांनीच जेव्हा ओळखीचे वागणे
मीच मजला यार तेव्हा मोकळासा भासलो

पुस्तकेही चाळलेली ज्ञान थोडे शोधण्या
राबलो रानात जेव्हा, तज्ञ खासा जाहलो

पंचगंगेच्या तिरावर नांदली माणूसकी
मी इथे सागरकिनारी कोरडासा वागलो

पावश्याची शीळ ऐकुन मेघही येती म्हणे
काल त्याला पाहुनी मी घाबरासा जाहलो

काय झाले थुंकले तोंडावरी माझ्याच ते?
मीच थोडा शरमलो अन बावळासा वाटलो

© विशाल कुलकर्णी

वाचताना माणसांना नेहमी चुकतो अताशा

चालताना पांथिकाला वाटतो रस्ता हवासा
वळण येता थांबतो अन सोडतो हलके उसासा

आरशाला वाटले भांबावलो आहे कदाचित
मी म्हणालो आरशाला बोल ना खोटे जरासा

लावतो प्राजक्त दारी वाट मी बघतो सुखाची
लागता चाहूल त्याची मीच होतो मोगरासा

एक झाली चूक हातुन पदर बघ सांभाळताना
ते म्हणाले हा तिचा तर रोजचा आहे तमाशा

भाकरीची याद व्याकुळ शोधते पडसाद कुठले?
पाशवी अवकाश उरतो भूक बनुनी मोकळासा

रेखतो भिंतीवरी मी खूण माझ्या दिनक्रमाची
रोज संध्याकाळ होते दिवस होतो सावळासा

माणसांना मोजताना फक्त डोकी मोजली मी
वाचताना माणसांना नेहमी चुकतो अताशा

मात्र सांभाळूत ओझे आवडीने आठवांचे
पाखरे येतील परतुन मग सुखांचा कर खुलासा

© विशाल कुलकर्णी

गज़ल

गाडले त्यांनी मला मारायचे ठरवून पुन्हा
बीज आहे मी मला हो यायचे उगवून पुन्हा

श्रान्त रस्ता थांबलेला वळण बघता ते नव्याने
मागुती मी का न जावे पाउले वळवून पुन्हा

थांब थोडे आज येथे बोल माझ्याशी सुखाने
हौस हसण्याची जराशी घेवुदे पुरवून पुन्हा

मी तरी केव्हा जगाची काळजी केली खरोखर
एकट्याने भोगलेले दुःख मी ठरवून पुन्हा

दोन श्वासातील अंतर मोजण्याचा हट्ट कसला
कोवळ्या श्वासांतली हुरहूर घ्या उसवून पुन्हा

एकदा सांगेन म्हणतो मी तुलाही स्वप्न माझे
भांडतो मग प्राक्तनाशी भान मी हरवून पुन्हा

© विशाल कुलकर्णी

गज़ल

रेशमी खंजीर म्हणुनी काळजात खुपसुन बघतो
फसवते आयुष्य सगळे एकट्याने रुसुन बघतो

ती म्हणाली एकदा तर भेटुया की नदिकिनारी
नेहमीचा खेळ आहे मी तरीही फसुन बघतो

चंद्र तारे काजवे अन लोचनांच्या लाख ज्योती
काजळी माझ्या मनाची मी जराशी पुसुन बघतो

मी बिगारी प्राक्तनाची मग सुखाने रोज करतो
वास्तवाच्या टाचणीने फुटुनही मी हसुन बघतो

देव कोणी काळजी घेतो म्हणे माझी-तुझीही
मी स्वतःला मुक्तहस्ते अंबरात उधळुन बघतो

जन्म मृत्यू खेळ सारा कोण माझा कोण परका
मी स्वत:शी भांडताना रोज पक्ष बदलुन बघतो

© विशाल कुलकर्णी

तू नव्याने एकदा भेटून जा

थांबला पाऊस आहे एकदा येवून जा
पापण्यांच्या कोपऱ्यावर बांध तू घालून जा

पौर्णिमेचा चंद्र आणिक काजव्यांचे ताजवे
झूठ सारे तू नव्याने एकदा भेटून जा

सोडवूनी यार थकलो प्रश्न जगण्याचे किती
उत्तरांच्या संदुकीची झाकणे खोलून जा

माणसे बेताल झाली कायदा होता नवा
तत्व समतेचे जगाला आज समजावून जा

तू तरी कुठवर पुरा पडशील बाबा ईश्वरा
एकदाचे माणसाला सत्य तू सांगून जा

© विशाल कुलकर्णी

...... मिटून डोळे

पहात असतो परवड सगळी मिटून डोळे
सहन करावी तडफड सगळी मिटून डोळे

नभात असतो म्हणे कुणी देव जागलेला
करत रहावी धडपड सगळी मिटून डोळे

मनास कळते मुकेपणाची अबोल भाषा
उगाच का हो बडबड सगळी मिटून डोळे?

कुणास ठावे कधी अचानक दिसेल मृत्यू
उरात तोवर धडधड सगळी मिटून डोळे

उपासपोटी कुणी छकूली मुकाट बसते
कशी सहावी रडरड सगळी मिटून डोळे

उभा विटेवर विठू कधीचा उदासवाणा
पहात राही पडझड सगळी मिटून डोळे

© विशाल कुलकर्णी

भिंती

भिंती

बांगड्या फुटतील तेव्हा एकट्या होतील भिंती
माणसे मग मौन धरतिल पोरक्या होतील भिंती

कोरडा हा गाव येथे मोगराही लाल असतो
बघ जरा हासून तूही बोलक्या होतील भिंती

रंग रक्ताचा सदा आरक्त असतो सत्य आहे
हात पसरुन साद दे मग मोकळ्या होतील भिंती

देव असतो आणि नसतो, माणसे असतील सोबत
तू जरा माणूस हो मग सोयऱ्या होतील भिंती

खोल दरवाजे मनाचे अंतरीच्या शोध सत्या
विरघळावे द्वैत सारे दार त्या होतील भिंती

© विशाल कुलकर्णी

गाऱ्हाणे ...

कसे सांग गावे सुखाचेच गाणे
सदा पावसाचे उगी ते रहाणे

कसे आवरू मी पुन्हा त्या उन्हाला
तुझ्या सावलीचे किती हे बहाणे

नभाला कसे सांग मी रागवावे
रुसावे तरी हासते ते शहाणे

सुगंधास ना स्तब्धता भावते रे
जिथे जाय वारा तिथे ते वहाणे

कधी गंध मातीस धुंदावणारा
कधी पावसाचे सुगंधी तराणे

फुकाचे बहाणे किती ऐकवावे
विशाला स्वतःला किती ते पहाणे

© विशाल कुलकर्णी

गज़ल

उन्हे झेलली सावलीलाच कळले नसावे
किती रापलो राबताना समजले नसावे

नदी कोणती वाहते अंगणातून माझ्या
घराला जल तिचे कधीही बिलगले नसावे

उभ्या भोवताली कनाती किती पांथिकांच्या
एकांतात रमणे फिरस्त्यास पटले नसावे

किती पदर होते तिच्या भाकरीला कळेना
मला कोरडे ढेकर कधीच पचले नसावे

तुला पाहण्या देव येतो इथे फक्त आई
तया आरसा पाहणे नित्य जमले नसावे

© विशाल कुलकर्णी
१७-०५-२०१८

चांगला म्हणतील ते .....

पुस्तकांशी रोज माझे बोलणे मशहूर आहे
पुस्तकांचे त्या मलाही वाचणे मंजूर आहे

सावलीलाही कुणी ना थांबते माझ्या अताशा
सभ्य मी, पण सावलीचे वागणे मगरूर आहे

एकटेपण खायला उठते जरी आता नव्याने
भोवती माझ्या जगाचे रेंगाळणे भरपूर आहे

प्रश्न हा नाहीच की असतील का ते सोबतीला?
पासुनी माझ्याच माझे राहणे बघ दूर आहे

वागणे माझे मला नाही जरी कळले कदापी
चांगला म्हणतील ते पण वाटणे बदनूर आहे

घोळके हे माणसांचे टाळती का रोज आम्हा?
त्रास होतो पण तरीही हासणे मजबूर आहे

© विशाल कुलकर्णी

माणसांना पारखावे मी कसे ?

कोण अपुला कोण परका ओळखावे मी कसे?
काळजाचे प्रश्न अवघड समजवावे मी कसे?

कोरड्या रस्त्यात स्वप्नांचे विखुरले पंख कां,
जखम ओली, तप्त रुधिरा आवरावे मी कसे?

हासऱ्या त्या लेकराचे हरवले हसणे कुठे,
रक्त त्या डोळ्यातले सांगा पुसावे मी कसे?

ऐक वेड्या ओळखीचे चोर दिसती साजरे
या घडीला माणसांना पारखावे मी कसे ?

स्वार्थ सत्ता द्वेष मत्सर माणसांचे सोयरे
बंधुभावाचे नगारे वाजवावे मी कसे ?

शांतचित्ताने विशाला आळवावे राघवा
दांभिकांचे दंभ फुसके जोजवावे मी कसे?

© विशाल कुलकर्णी

रडे रोज चंदन सहाणे सवे

***********************

पुन्हा चांदण्याचे बहाणे नवे
पुन्हा काजव्यांचे शहाणे थवे

पुन्हा रात्र जागर नवा मांडते
सखे चंद्र गातो तराणे नवे

पुरेशी न संगत तुझी ईश्वरा
मला आज सोबत दिवाणे हवे

तुझ्या मस्तकी गंध भगवे विठू
रडे रोज चंदन सहाणेसवे

पुन्हा पंख पसरुन पक्षी उडे
वळुन उंबऱ्याला पहाणे नवे

नको स्वर्ग मोक्षास जाणे नको
मला मायसंगे रहाणे हवे

विशाला, किती सोहळे टाळले
तुला ऐरणीचेच गाणे हवे

***********************

गण : लगागा लगागा लगागा लगा - वीणावती

© विशाल कुलकर्णी
०२/०४/२०१८